Volgende halte: Voorspoed

Volgende halte: Voorspoed

De trein raast met hoge snelheid door het landschap. Ergens ben ik ingestapt. Waar en wanneer, ben ik vergeten. De omgeving en het leven hier in de coupe blijven maar veranderen. Tijd om te wennen lijkt niet aanwezig.
Onderweg zijn er zoveel mensen waar ik mij aan hecht. Maar zij gaan allen een andere kant uit. Mijn bestemming is niet die van hen.
Alleen reis ik verder.. Steeds opnieuw afscheid nemen van iets wat op vastigheid lijkt.
Ongemerkt pas ik mij toch aan. Maar nu aan alle wijzigingen. Ik laat het gestructureerde en rustige bestaan, wat ik jaren nodig had, achter.
Een zoveelste overstap is daar..
‘Wat jammer dat je weggaat’, krijg ik mee. Samen met een bos prachtige, geurende bloemen.
Dat is fijn om te horen. En het doet mij goed.
Ik was zo blij toen ik aan deze reis begon! Het was de eerste aanwijzing waardoor ik kon zien dat ik de goede kant uitging. Een bewijs dat ik het verleden echt achter mij ging laten.
Ook al waren er nog veel twijfels. Want, kan ik zoveel drukte wel aan?
Het bewijs is geleverd. Ik kan het!!
En ik ga deze tijd hier en de mensen ook missen.

De volgende glimmende trein komt het station al binnen rijden.
“Bestemming: Voorspoed!” prijkt er op het bordje. En dat is duidelijk.
Toch is het onwerkelijk. Ik ben nog gewend aan een leven van inleveren, verdriet en achteruitgang. Dus wanneer ik afscheid moet nemen, komt het verdriet over verloren zaken weer hard aan. Word ik opgeslokt door oude gedachten. Even niet beseffend dat, wat ik loslaat, niet meer voldoet. Het is enkel de laatste halte van weer een traject. Aan de horizon verdwijnt langzaam mijn oude leven. Het is nog maar een stip. Met iedere overstap laat ik het verder achter mij. De brok die in mijn keel verschijnt, slik ik weg.

Ik recht mijn rug en stap in. Nieuwsgierige gezichten staren mij aan. Alle mensen, het landschap, de gebruiken, alles is weer nieuw.
Ik neem plaats in het compartiment. Hiermee vervolg ik de ingeslagen richting. Die van beterschap en zaken die ik eerst zo vanzelfsprekend vond. Eigenlijk ben ik nog steeds op de weg terug naar een ‘normaal’ bestaan.

Een weg die ik nog niet bewust ken.
Dus…
Ik vervolg mijn koers. En intussen vraag ik mij af: Wat komt er na voorspoed?
Bestemming onbekend.

Marga Kessenich

Een gedachte over “Volgende halte: Voorspoed

  1. jan verduin

    Lieve Marga wat ben je toch een totaal oprecht mens. Je neemt je eigen leven waar als meditatie.
    We moeten steeds weer loslaten en dat geeft inderdaad ook verdriet omdat vastigheid stilstand betekent en geen vooruitgang. Toch is en blijft er het verlangen naar rust, naar een basis gevoel, naar thuiskomen, naar een normaal bestaan.
    Steeds weer op reis naar het nieuwe, naar een toekomst. Ik ken deze gevoelens allemaal zo goed en heb geleerd dat de reis zelf het leven is en niet de toekomst.
    Van inleveren naar voorspoed en wat komt er na voorspoed….steeds weer een nieuw doel.
    Nu ik ouder word en heb bemerkt dat ik de wereld niet zodanig kan veranderen dat ik mij er blijvend thuis kan voelen en er ook uiteindelijk geen geluk zal vinden. Want hoe kun je gelukkig zijn in de wetenschap dat een groot deel van de mensheid in diepe ellende moet leven en wat men elkaar toch steeds weer aandoet, het is niet te bevatten. Goedheid en immense slechtheid gaan blijkbaar hand in hand.
    Geluk en voorspoed zijn tijdelijke fenomenen en niet duurzaam. Mijn grootste ontdekking is de overgave aan dit bestaan van dualiteit. Uiteindelijk heb ik gekozen, maar bovenal als groot geschenk ontvangen……
    De Vrede. Vrede met hoe het is, en het enige wat ik te schenken heb is van die vrede en stilte waar ik uiteindelijk thuisgekomen ben. Dan kruip ik door mijn tuin en zomaar opeens ben ik verbonden met alles en iedereen en dan weet ik dat alleen innerlijke vrede kan verbinden en blijvend is.
    Tegelijkertijd besef ik dat het nog een lange weg is te gaan en heb ik vrede met hoe het is en het verzet achter mij gelaten.

    Zomaar een spontane reactie nadat ik een tijd lang er het zwijgen toe heb gedaan.
    Zomaar naast jouw mooie verhaal het verhaal van een mede pelgrim

    In verbondenheid!
    Jan.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *