In duizend stukken

In duizend stukken

Adora raapt haar scherven op. Ze voelt zich bevrijd, nu ze niet meer vastzit in de spiegel. Nu ze er uitgebroken is!
Het voelt zo heerlijk!
Spiegel
Ze nam haar taak als spiegel heel serieus. Het liefst reflecteerde zij de positieve eigenschappen van de mensen die voor haar verschenen. Dat vond ze zelf het mooiste om te zien. Er was ook altijd zoveel positiefs. En ze genoot ervan wanneer de mensen opbloeide van wat zij hen liet zien.
Maar het gebeurde te vaak dat er een donkere rand om de mensen verscheen. Hun houding veranderde. Ze zakte in, als het ware. Het gewicht van de wereld op hun schouders. Ze zag het, maar kon er niets aan veranderen. Dat moeten ze zelf doen. Voorzichtig liet ze af en toe wel een stukje zien van wat anders kon. Maar dat viel niet goed.
De mensen begonnen dan op haar te schelden, haar te beledigen, of ze kwamen niet meer terug. Het deed haar pijn. En zo verdween ook de glans van haar oppervlak.

In de nachtelijke uren kreeg ze fantasieën over hoe zij zelf gezien zou kunnen worden. Want iedereen keek door haar heen, enkel naar zichzelf. Niemand zag haar! Niemand zag hoe zwaar zij het vond, om steeds maar anderen te stimuleren. En dat zij niemand had, die haar eens een complimentje gaf.
Gebroken spiegel
Het was genoeg, besloot ze. En ze maakte een plannetje om eindelijk eens uit te breken. Ze schommelde zo hard aan de spijker waarmee ze aan de muur hing dat de lijst op de grond viel en de spiegel in duizend stukken uit elkaar viel.
Daar staat ze dan. Haar eigen scherven op te ruimen.
Ze rekt zich eens uit. En bekijkt zichzelf in een andere spiegel. Ze lacht. Ze heeft nooit geweten hoe ze eruit zag. Ze is blij met wat ze ziet.

‘Dank je’, zegt ze glimlachend tegen de spiegel, ‘voor wat je mij laat zien. Ik zal het waarderen wat je voor mij doet. En ik zal zelf ook kijken naar mijn donkere rand, zodat jij mij daar niet op hoeft te wijzen. Maar wanneer jij iets ziet wat ik niet zie, zal ik je niet kwalijk nemen, dat jij mij er op wijst. Ik zal het dankbaar in ontvangst nemen en er mijn licht op laten schijnen.’
Ze blaast een lucht kusje naar haar spiegelbeeld. Blij als een kind.

Voor het eerst in haar leven loopt ze de voordeur uit. Haar vrijheid tegemoet.
Ze is vastbesloten om van het leven te genieten.

Marga Kessenich

2 gedachten over “In duizend stukken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *