Een enkele noot

Een enkele noot

Het was een dag als alle anderen. De dag dat ik mijn stem vond.
Er zijn nog weinig herinneringen over van die dag. Enkel één. Ik zou mij opgeven voor een schrijverscursus! En eigenlijk besefte ik toen nog niet wat ik gevonden had. En nu twijfel ik zelfs, of dit wel het eerste moment was.
Was het niet al veel eerder ontstaan? De dag dat ik voor het eerst gehoord werd bij een therapeut? Of misschien nog wel eerder! Toen ik nog maar een jaar of twintig was en er voor het eerst naar mijn mening gevraagd werd? Nu achteraf gezien werd er inderdaad al naar mij geluisterd.

Maar ik hoorde het niet! Ik luisterde niet mee. Ik besefte het effect van mijn woorden nog niet. Dat het zelfs maar een beetje kracht had, ontging mij.
Ook toen ik mij opgaf voor de cursus, had ik nog geen vertrouwen in mijn geluid.

Vanaf toen moest ik mijn stem gebruiken. De angst was groot, maar opdrachten werden gemaakt. En goedgekeurd! Zelfs geprezen. Tot mijn grote verbazing. Langzaam groeide vertrouwen.
Heel langzaam.
Ik maakte verhalen, plaatste ze, en men reageerde! Men herkende zich in wat ik te vertellen had.
Door mijn eigen verhaal te vertellen en de reacties er op, merkte ik dat wij allen zo gelijk zijn.
Nee, niet iedereen wil het zien. En ja, er zijn verschillen. Zelfs binnenin mijn eigen hoofd zijn de meningen verdeeld. Ook daar leer ik onderscheid te maken. Wat moet verteld worden en wat kan genegeerd worden? Waar is er misschien zelfs wel stilte nodig?
Sinds kort luister ik naar de stem van ideeën, de eerste ingeving. Wat er daarna allemaal tegenin wordt gebracht, probeer ik te negeren. Dat is de stem van de angst. Die ken ik nou wel. Dat zeg ik ook vaak, wanneer ik hem opmerk.
Eerder probeerde ik het te ontkrachten. Maar dan wordt je meegezogen in het verhaal. De negativiteit in. De oorspronkelijke gedachte raakt langzaam op de achtergrond, tot hij uit het zicht verdwenen is. Het moment is voorbij.
Van de zomer begon ik met alles, wat ik bedacht, te honoreren met actie. Echt horen wat ik bedenk en er naar handelen. Natuurlijk kan ik het niet meteen! Want na de zomervakantie vergat ik het gewoon weer. Maar later in het jaar heb ik het weer opgepakt. Vallen en opstaan, zo leer ik uiteindelijk.

Langzaam begint het effect zichtbaar te worden van het horen en gebruiken van mijn stem. Ik heb mezelf leren kennen. En ik leer anderen beter kennen, door te luisteren. Door dit alles is mij namelijk ook duidelijk geworden hoe belangrijk ik andermans stem, mening en invloed vind. Hoeveel kracht woorden hebben. Dat het verschil maakt hoe je iets formuleert. De taal die je gebruikt. En hoeveel invloed we op elkaar hebben.
Mijn stem is er één van vele. Ik ben slechts een enkele noot uit het gehele muziekstuk van het universum. Maar voor mij de belangrijkste. Omdat deze mijn wereld kleurt. En daarmee kleur ik de wereld.

Marga Kessenich

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *