De maakbare samenleving

De maakbare samenleving.
Een boekje open over mijn leven

Gezien vanuit een geest, in een lichaam wat niet meewerkt. Het lichaam is niet maakbaar. En waarschijnlijk de geest ook niet, bedenk ik nu. En zelfs de samenleving is niet maakbaar. Het is een sprookje waar we met zijn allen graag in willen geloven.
Want we willen controle.
lucht boven Noord Aa
Ik heb te maken met mijn lijf. Een lichaam met een inspannings-intolerantie. Wat bij mij de laatste vijf maanden opnieuw aanzienlijk is verergerd. En misschien wel al langer. Dat is in ieder geval het moment dat ik het gevecht opgaf. En toegaf dat het niet aan mijn inzet lag, maar aan een haperend gestel. En zelfs toegeven gaat in fases. Bedenk ik nu…
Want dit is voor het eerst dat ik het aankan om hier zo open over te zijn. Eerst geloofde ik nog teveel in het sprookje en zag het als een persoonlijk falen.
Het begon voor het eerst in 1999. Er was nog weinig bekend over deze vorm van moe zijn. (Uiteindelijk als CVS gelabeld. Wat een verzamelnaam is, omdat ze niet weten wat het nou werkelijk is.)
Niet gewoon moe, van na een dag hard werken en/of uitgaan. Ik weet hoe dat voelt. Dat is een tevreden gevoel van even geen energie meer. Na een nacht slapen is het meeste ervan weer verdwenen. En ook niet het zware gevoel van depressie. Ook daarvan weet ik hoe het voelt. Dan zijn het de negatieve gedachten die je neersabelen. Wanneer ik dan ga wandelen komt er uiteindelijk weer energie op gang.
Dit is een soort vermoeidheid die het best vergeleken kan worden met een stevige griep. En een heel scala aan andere symptomen. Die zal ik u besparen. Plus dat het maar voortduurt. Het haalt je onderuit.
Ik ging het ‘gevecht’ destijds aan. Want ik zou dit overwinnen!! Gewend te vechten in het leven, dacht ik dat ik dit ook wel uit kon vechten. ‘Al moet ik medicijnen studeren!’, was mijn strijdkreet.
Allerlei therapieën volgden toen.
Ik heb mezelf, als gevolg daarvan, wel heel goed leren kennen.

Wat mij nu, in deze herhaling, het meest opvalt, is de cognitieve gedragstherapie, van toen. Deze voedde bij mij het gevoel van controle. Dat ik het zelf in de hand had, of, en dát ik te moe werd. Dat ik de baas ben over mijn lichaam. Dat het een kwestie van vechten was, dat mij kon helpen.
Nu zie ik dat er geen controle is. Er zijn zaken die het verergeren! Dat klopt. Maar wanneer ik helemaal zen ben, is het nog niet verdwenen.
De laatste tijd zie ik ook veel berichten voorbij komen, dat als je maar genoeg van jezelf houdt, dan geneest alles. Dat als ik het echt wil, dan wordt ik wel beter. Yeah… dream on. Met deze theorie zou er niemand meer overlijden. Want als je echt wil leven, ga je niet dood. Toch?

Dat ik geen controle heb, werd mij duidelijk toen er vorig jaar bij mij een B12 tekort werd vastgesteld. Ik had alles goed gedaan. Voldoende gevarieerd gegeten, gezonde levensstijl en toch kwam ik dit tekort! En dat komt omdat mijn lijf de B12 niet opneemt! Daar is geen kruid tegen gewassen.
Nou ja, nu wel. Door middel van injecties.

Dus welk stofje mis ik nu? Of, wat zorgt ervoor dat de energie niet op de goede manier wordt omgezet in mijn lijf? Wat is de obstructie? Waar gaat de energie die ik opdoe dan wel naartoe?
Er wordt nu wel onderzoek naar gedaan. Dus ik hoop dat het mij kan helpen. Dat het niet weer jaren duurt voor ik weer een beetje mee kan komen in het leven.

Want het is een eenzaam gevoel, om iets te mankeren wat weinig mensen begrijpen. Waar nog geen remedie tegen is. Wat mij isoleert van het bestaan dat ik zo graag zou leiden. En van de maatschappij waar ik zo graag bij zou horen.

Marga Kessenich

2 thoughts on “De maakbare samenleving

  1. Ineke vonk

    Blij dat je niet meer vecht. Dubbel moe. Ik heb reuma, ook altijd moe. Ik eet s’middags warm, en ga om half zes naar mijn bed. Slaapkamer ingericht, beetje woonkamer ook. Mijn man gaat mee. Kinderen hebben een sleutel, staan zo boven.
    Ik hoop zo, voor jou, dat er een tijd komt, dat je deel kunt nemen aan die maatschappij. Ik begrijp dat zo goed van jou.
    Weet wel, ik ben gelukkig. Kun jij ook. Laat de tijd niet voorbijgaan met wachten. NU..doen wat je kunt met plezier. ❤️

    Reageren
  2. Marga Kessenich Bericht auteur

    Dank je voor je lieve en invoelende reactie, Ineke. Ik doe wat ik kan, inderdaad. Vervelend voor jou. Gelukkig heb je een manier gevonden om er mee om te gaan. <3

    Liefs,
    Marga

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *