De dansende vogels

De dansende vogels

Op een winderige dag, ergens in december.
Lily is alleen thuis. Buiten wiegen de bomen in de wind. Vogels laten zich meevoeren en vallen een luchtstroom in. Ze lijken te dansen, te spelen. Wolken in alle kleuren en soorten razen voorbij. Grijs, wit, blauw. Maar ook donker, licht, dreigend of lieflijk.
Plots lijkt alles zo zorgeloos. De storm, het onheil, even buiten de deur gehouden. Vanuit de knusse huiskamer het spektakel enkel observerend, is er even een veilig plekje. Haar hart krijgt weer eens kans te ontdooien.

De laatste tijd had zij de wereld als hard en meedogenloos ervaren. Volwassen worden is geen gemakkelijke opgave. Een nieuwe weg vol struikelblokken vergt het uiterste. Totaal opgeslokt door de illusie, aan een dreiging die in het verleden ligt. Huiveringwekkend en verlammend.
Paniek, onzekerheid, twijfel en negativiteit, stuk voor stuk valkuilen uit een oud leven. Ten volle tot leven gewekt op onbekend terrein.

Sinds een jaar groeit er echter ook iets anders in haar. De wens om het positieve te zien. Om meer te genieten van wat het leven te bieden heeft. Er is al te lang aandacht besteed aan wat allemaal niet leuk of moeilijk is. Met behulp van Roos heeft ze veel verbeterd en is ze goed vooruit gegaan. Het lukt het haar steeds beter om de focus te verschuiven. ‘Waar je aandacht aan besteedt, dat groeit’ zegt Roos altijd. En dat blijkt maar weer.

Zoals nu. De storm is buiten, zij hoeft zich er niet in te storten. Dat laat zij aan de vogels en de bomen over. Zij geniet van hun spel. En verder is het fijn om even te schuilen. In de herinnering aan alle liefdevolle ontmoetingen van de afgelopen week. Het was een week vol uitersten. Maar ze is weer in staat de liefde op te merken. Om het toe te laten. Te ontvangen. En zo heeft ze ook weer liefde te geven……

Marga Kessenich

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *