Dartelende dromen

Dartelende dromen

Het is stil en donker in huis. Door de muren klinken de eerste noten van een wals van Strauss. Het komt langzaam op gang. Marije kijkt op en luistert. Ze kijkt haar kamer rond. Het is net alsof ze deze voor het eerst ziet. Het prachtige theekastje, foto’s van haar kinderen en de bloemen op tafel. De aanzwellende muziek wekt haar tot leven.
De wolken gaan uiteen en plots baadt de kamer in een warm en uitbundig licht. Haar hart vult zich met liefde. Ze veert op en opent in één vloeiende beweging de deuren naar de tuin.
Op de drempel blijft ze even staan en neemt de buitenlucht in haar op. Ze ruikt…. luistert…. en voelt de zachte wind door haar haren.

Ze kan zich niet meer stil houden en dartelt haar tuin in.
Daar danst ze een paar passen en knielt vervolgens bij een roos. Ze ruikt, streelt, stopt en laat zich neer vleien in het zachte gras. Een diepe, tevreden zucht verlaat haar lichaam.

Vervuld van geluk, begint het te tintelen in haar buik. Ondraaglijke lichtheid stijgt naar haar hoofd. Ze moet gewoon weg. Het park in, wat achter haar huis ligt. Ze verlaat de tuin zonder achterom te kijken. Door het hek de paden op. Langs beken en bomen, door bossen, struiken en over het gras. Vlinders dansen met haar mee en vogels kijken haar nieuwsgierig aan. Het is alsof ze voor het eerst in haar leven vrij is. Ze kan maar niet ophouden met glimlachen. Haar vrolijkheid werkt aanstekelijk. Iedereen op haar pad lacht vanzelf mee.
De muziek blijft haar vergezellen. Een kinderlijke speelsheid neemt bezit van haar. Ze draait vrolijk rondjes, huppelt een paar passen en speelt zelfs een tijdje in de speeltuin. Ze geniet van haar wapperende haren op de schommel, wordt duizelig in de draaimolen en wankelt op een evenwichtsbalk. Intussen vullen kinderlijke fantasieën haar hoofd. Van prinsen op witte paarden, dansen in glanzende jurken en vazen vol geurige bloemen. Van liefde, geluk en fijn samenzijn.
Gelukzalig droomt ze weg….
Ze plukt een bloem, brengt hem naar haar neus en inhaleert de zoete geur. Ze plukt er nog één en nog één… Tot ze een kleurig boeket vol heeft. Ze drukt de bos tegen zich aan en danst in het rond.

Plots houdt ze stil….
Het hoeft geen fantasie te blijven, bedekt ze! Dit is het leven dat ik wil. Waar ik behoeften aan heb. En waar ik altijd naar op zoek ben.
Wat ik ook steeds weer vind. Een leven met anderen, vol schoonheid en gezelligheid. Licht en speels.
Ze gaat opnieuw op pad. En neemt zich voor om open te blijven staan. Om te zorgen dat er komt, wat ze wenst.
Het lukt haar om een baan te krijgen, zodat ze weer op reis kan. Om haar website te maken, zodat haar hoofd zich weer kan vullen met de prachtigste verhalen.
Vol vreugde deelt ze haar hervonden liefde met familie en vrienden. Ze geniet van het gezelschap. Hier en daar helpt ze anderen, omdat het zo heerlijk is om samen te werken. Om te kunnen geven. Hoe meer aandacht ze aan liefde en speelsheid geeft, hoe meer ze het ook ziet. Het vult haar hele wezen. En gaat er helemaal in op.

Tot ze tevreden beseft dat ze opnieuw gevonden heeft wat ze zocht.
Liefde, tevredenheid en vervulling.
Dankbaar staat ze er even bij stil…

Ze is zo goed geworden in het horen, en waarmaken van haar dromen. Langzaam krijgt ze daardoor ook meer vertrouwen, dat de rest van haar wensen ook uit gaan komen.
Opgelucht en lichtvoetig gaat ze opnieuw op pad. Iedere wens of behoefte achterna. Als een vlinder op een lentedag, fladderend en vrolijk.
Vol overgave stort zij zich in het leven.
Op weg naar een volgende wens.
En een volgende
En volgende

Marga Kessenich

1 gedachte op “Dartelende dromen

  1. jan Verduin

    Dartelende dromen is meer een wonderschoon gedicht dan een verhaal, vind ik.
    Ik zag het werkelijk in beelden innerlijk voor mij.
    Toen ik het las kwam bij mij een gelijksoortige ervaring naar boven verwoord in een gedicht.
    We gaan van verlangen naar verlangen, de ene na de andere wens, maar eens zullen die toch ook moeten zwijgen, om uit het eeuwig draaiende rad te komen?
    Of is dat nu juist zo mooi aan het leven…dartelende dromen en verlangens?
    Ik weet het soms niet meer zo zeker en heb dan soms… de stilte zo lief!

    DE STILTE VAN DE VREDE

    Geluk zetelt in het voorportaal van de vrede
    In die kwetsbare stromende ruimte
    Weerklinkt een vurige bede
    Het denken te doen zwijgen

    Rusteloos gevangen in doolhof
    Voortgedreven door angsten
    Vastgrijpend, hallucinerend
    Alles vergaan tot stof
    Onrust, verhuller van onderliggend licht

    Een duistere metgezel op ons pad
    Aanhoudend, pijnlijk en gewelddadig
    Verdwijnt alleen…….
    In een glimlach op het gezicht

    Verwondering…zoveel ongeziene schoonheid
    Wat en wie heeft het over schuld
    In de ogen van de levende natuur
    In de ogen van het kind, ja…diep in de ogen
    Van alle mensen leeft pure onschuld

    Ik omhels de boom, door hem alle leven
    Schreeuw van bevrijding
    Intense pijn stroomt uit mijn wezen
    Intens geluk vervult al mijn niet
    Gekende wensen

    Ervaring van zuivere verbinding
    Laat dat voor altijd de sleutel zijn
    Geluk een oase in de woestijn
    Aan de einder wacht als de rede zwijgt
    Voor eeuwig
    De stilte van de vrede

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *