De uren kruipen de dag in

De uren kruipen de dag in

Na een slapeloze nacht kruipen de uren de dag in. Onbekende factoren verstoren mijn lichaam.
Onrust viert hoogtij zonder mijn instemming. Ik hoef niet zo mijn best te doen om de ruimte te vullen. Het mag best even leeg blijven.
Misschien kom ik dan eens tot rust. Mijn lijf en ziel hunkeren naar kalmte. Er was een tijd dat ik dat kon, heel goed zelfs.
Wat is er gebeurd?
Ja…
Dat weet ik wel. Een heleboel.
Zoals het leven altijd gaat. Pieken en dalen. Zo is het jaren druk, chaotisch zelfs. En nu, min of meer gedwongen, rustig.
IMG_20151113_145922004
De dag voelt als een zee, van golvende aan- en afwezigheid. Als in een trance, een halfslaap.
Het is vervelend én aangenaam. Geen energie maar wel eindelijk berusting. Opgaan in een boek. Ik heb het al jaren in huis. Maar kwam er niet aan toe om het te lezen. Het heeft op dit moment gewacht. Nu heb ik de wijsheid van dit verhaal nodig.

In deze transitie tijd. Altijd weer een moeilijke periode. Afscheid van het oude, voor het nieuw een kans van slagen heeft.
Een voorbereiding op wat er dan ook komen gaat.
Als een boom in de winter, wachtend op het voorjaar.

Marga Kessenich

2 gedachten over “De uren kruipen de dag in

  1. annemiek

    Marga,

    Niet in dezelfde vorm dat ik dan een boek pak waar ik nooit aan toe kwam maar ik herken je verhaal in mijzelf en vind t fijn om te horen.. niet omdat t fijn isnee omdat t soms lijkt alsof niemand in die omstandigheden verkeert en t einde eindeloos lijkt t einde van t einde en er maar geen begin lijkt te komen. Natuurlijk komt dat er wel alleen in die tijd op dat moment niet.

    Reageren
  2. Marga Kessenich Bericht auteur

    Dank je Annemiek, voor je reactie. Geduld is inderdaad geen gemakkelijke opgave.
    Sterkte. En mag je begin snel komen.
    Groetjes,
    Marga

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *