Instemming

Instemming

Ben ik er?
Wanneer er geen reflectie is
Besta ik wel?
Wanneer niemand mij erkent

Wanneer ik alleen woon
En even niet samen ben

Leef ik dan wel?
Wanneer ik mij onzichtbaar voel
Waar ben ik?
Wanneer ik niets deel

Wanneer ik stil
En teruggetrokken leef

Maar.. wat is het?
Dat het water voelt op de huid
Dat de koffie proeft
En gedachten heeft

Wie is het?
Die deze vragen stelt

Er is een ik!
Degene die zich Marga voelt
Weerspiegeld in gevoelens
Van frustratie of genegenheid

Gevonden in alles
Wat ik voel, ruik, hoor, zie en beleef

In iedere overweging
In mijn voeten op de grond
De geur van versgebakken brood
In aanvaarding van wat is

Ik besta
Omdat ik mijzelf erken

Marga Kessenich

2 gedachten over “Instemming

  1. jan verduin

    Beste Marga,
    Je mooie woorden/ gedachten riepen in mij iets op om met je te delen.
    Het is wat lang uitgevallen, maar ik hoop en weet bijna zeker dat dit ook voor jou herkenning zal zijn.

    Leef ik dan wel? In deze tijd leven veel mensen alleen (al-l-één) en komen eens voor de zelfde vragen te staan.
    Uit eigen ervaring /ondervinding en hetzelfde steeds meer tegenkomend bij anderen kan het alleen voelen ook uitmonden in (onverklaarbare) angsten. Angst voor de grote leegte, als we niet meer alsmaar in herhaling willen vervallen en ons leven niet meer kunnen opvullen met illusies.
    Illusies over het volmaakte huwelijk, over tederheid i.p.v.seks, over gezien en gehoord worden, over succesvol leven, over volmaaktheid, etc. Als we die verlangens en valkuilen dan eindelijk beginnen te doorzien en niet op de vlucht slaan naar verre vakantie landen, maar blijven waar we zijn, staan we voor de leegte.
    Op mijn leeftijd houden veel mensen op met werken en bemerken dan dat ze opeens geconfronteerd worden met een grote onmacht om het bestaan nog enigszins zinvol te vervolgen.
    Ze zijn als het ware het ijkpunt buiten zichzelf kwijtgeraakt, wat hun veel schonk aan zelfrespect, collegialiteit, het idee van er toe doen, meedoen met het reilen en zeilen van de maatschappij.
    Nu komt het erop aan om het ijkpunt in onszelf te vinden om dan uiteindelijk te kunnen zeggen: Ik Ben!
    Daar is veel moed, vertrouwen en geloof voor nodig om te beseffen dat we iemand zijn, dat we groots zijn in onszelf, los van alle uiterlijke schijn.
    Ik geloof dat dit de ultieme uitdaging is van deze tijd waarin zoveel mensen, ondanks de sociale media, er alleen voor staan. De leegte wordt opgevuld door ontelbare datingsites die alles in de aanbieding hebben waar we ook maar naar verlangen en waar we ook maar van dromen, het is er.
    Het brengt weer spanning en dus energie en het gevoel dat we leven en meedoen.
    Als we dat dan ook beginnen te doorzien en min of meer teleurgesteld afhaken staan we weer voor die leegte, die gapende leegte die ons uitdaagt om niet meer te vluchten, om te blijven staan en stil te worden en te luisteren naar iets wat ons daaruit tegemoet komt.
    Het verzet omzetten in overgave. Overgave aan een zinderende stilte.
    Waarschijnlijk hebben we er al vele keren voorgestaan en hebben we evenzovele keren het de rug toegekeerd, om toe te geven aan de aardse verlokkingen en verlangens en gekozen voor kortstondig geluk. Gevangenen van het rad van wedergeboorte dat is gebouwd op verlangens, het vervullen van verlangens en vervolgens op naar het volgende verlangen.
    Verlangen naar rijkdom, materie en de overvloed die daar bij hoort doen hele continenten op drift geraken. Blijkbaar moet ieder verlangen vervuld en uiteindelijk doorzien worden… om eens uit te komen bij het laatste verlangen…..: om alleen nog maar te kunnen zijn, jezelf te zijn, vrij van de kluisters, vrij van de tredmolen die leven heet.
    Het is het opofferen van kortstondigheid en vanuit de vervulde leegte komt de duurzame vervulling.
    Het is oorzaak en gevolg op een ander niveau.
    Als de mens zover geraakt komen de tegenkrachten uit de spelonken tevoorschijn om ons alle schone schijn voor te spiegelen en ons te verleiden om daaraan toe te geven en niet de keus te maken voor werkelijke vrijheid, te gaan staan in eigen kracht en daardoor verbonden te zijn met alles.
    Dan wordt alles wat eerst uiterlijk was een innerlijk gebeuren, en bemerk je dat alles zijn innerlijke of geestelijke tegenvoeter heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *