Categorie archief: Uncategorized

Pokémon Go

Pokémon Go

Er is een nieuwe rage gaande. Pokémon Go. Feitelijk niets anders dan in het verleden. Met het verzamelen van speldjes, sleutelhangers, voetbalplaatjes, knikkers, flippo’s of postzegels bijvoorbeeld. Behalve de knikkers heb je er niets aan, je kunt er niets mee. En daar gaat het dan ook niet om. Het gaat om de buit binnen halen. Het verzamelen op zich. Het opgaan in het spel.

Kijkduin. Pokémon vangen

Kijkduin. Pokémon vangen


En nu wordt er ineens laatdunkend over deze rage gedaan.
En waarom?
Omdat het virtueel is?!
Dit is de generatie die met en in deze virtuele wereld opgegroeid is. Toen ze nog op hun kamer het spel aan het spelen waren, was er niemand die het raar vond.
Behalve dat wangedrag ineens een andere schuldige had gevonden. Namelijk gamen!
Het is van alle tijden. Nieuwe dingen zijn duivels of raar.

Nu kun je met deze virtuele beestjes wel degelijk verder ook iets. Het spel verder spelen! Hoe meer je er verzameld, hoe sterker ze worden, en hoe meer je er mee kunt.
Er ontstaat, op een plek waar veel Pokémonnen te halen zijn, een sfeer als van een concert. Iedereen komt voor hetzelfde. Er is begrip. Er valt geen onvertogen woord. En ze helpen elkaar.
Het is nog leuk om mee te maken ook. Want als er ergens een bijzondere Pokémon wordt gesignaleerd gaat de hele groep ineens met een sneltreinvaart één kant uit. Iedereen weet dan dat er iets te halen valt en gaat er achteraan. Er is genoeg voor iedereen.

Ik hou er van. Voor één keer mocht ik even kijken hoe het was, om kind van deze tijd te zijn.
Ik vond het heerlijk!

Marga Kessenich

De uren kruipen de dag in

De uren kruipen de dag in

Na een slapeloze nacht kruipen de uren de dag in. Onbekende factoren verstoren mijn lichaam.
Onrust viert hoogtij zonder mijn instemming. Ik hoef niet zo mijn best te doen om de ruimte te vullen. Het mag best even leeg blijven.
Misschien kom ik dan eens tot rust. Mijn lijf en ziel hunkeren naar kalmte. Er was een tijd dat ik dat kon, heel goed zelfs.
Wat is er gebeurd?
Ja…
Dat weet ik wel. Een heleboel.
Zoals het leven altijd gaat. Pieken en dalen. Zo is het jaren druk, chaotisch zelfs. En nu, min of meer gedwongen, rustig.
IMG_20151113_145922004
De dag voelt als een zee, van golvende aan- en afwezigheid. Als in een trance, een halfslaap.
Het is vervelend én aangenaam. Geen energie maar wel eindelijk berusting. Opgaan in een boek. Ik heb het al jaren in huis. Maar kwam er niet aan toe om het te lezen. Het heeft op dit moment gewacht. Nu heb ik de wijsheid van dit verhaal nodig.

In deze transitie tijd. Altijd weer een moeilijke periode. Afscheid van het oude, voor het nieuw een kans van slagen heeft.
Een voorbereiding op wat er dan ook komen gaat.
Als een boom in de winter, wachtend op het voorjaar.

Marga Kessenich