Categoriearchief: Uncategorized

Aardbeien kwark taart

Aardbeien kwark taart

Ingredienten
Voor een kleine springvorm 19 cm doorsnede

Bodem:
100 gram roomboter
75 gram basterdsuiker
150 gram zelfrijzend bakmeel

Vulling:
200 ml slagroom
Vanille suiker
Suiker
Klein bakje kwark (ongeveer 200 ml)
Ongeveer 200 ml gepureerde aardbeien (of ander fruit)
5 blaadjes gelatine

Bekleed de bakvorm met bakpapier en vet het geheel in.

Meng de ingrediënten voor de bodem. Kneed tot een geheel. En bekleed de bodem van de bakvorm. Zet het geheel een tijdje in de koelkast. Verwarm de oven voor.
Bak de bodem 20 minuten op 180 graden in een voorverwarmde oven.
Laat de bodem helemaal afkoelen.

Pureer de aardbeien. Klop de slagroom met vanillesuiker en suiker (naar smaak).
Leg de blaadjes gelatine in koud water en laat ze zacht worden.
Zet een pannetje met een klein beetje water en suiker op het vuur tot het kookt. Zet het vuur laag en voeg de blaadjes gelatine toe en roer tot het oplost. Haal het meteen van het vuur. En voeg aan de gepureerde aardbeien toe.
Meng de slagroom, kwark en aardbeien goed door elkaar.
Schenk het geheel in de springvorm.
En laat het geheel zeker 3 uur opstijven in de koelkast.

Je kunt elk soort fruit gebruiken. (Behalve ananas, dat stijft niet op met gelatine.)

Geniet er van!!
Marga

Onderzoek

Onderzoek

Ik merkte dat ik meteen mijn oordeel klaar had.
‘Ze zijn niet wijs’, was het oordeel.
En ook nog ‘waarom geef je die mensen een podium?’

Ik schrok er van.

Ben ik zo veroordelend geworden voor, wanneer ik iets hoor, wat mij niet aanstaat?
Veroordelen heeft nog nooit iemand tot een ander inzicht gebracht. Ook mij niet.
Want wat je geloofd is waar!

Ook mijn oordeel van wat ik hoorde.

Je hoofd gaat op zoek naar de bevestiging er van.
En nu, met internet, krijg je heel gemakkelijk bevestiging voor wat er al in je leeft. Want klik je eenmaal ergens op, dan krijg je meer van hetzelfde voorgeschoteld.

Begrip en in een open gesprek gaan, kan helpen.
Maar ook dat geeft geen zekerheid.
Dus wat kunnen we doen om wel tot eenheid te komen?

Ik heb geen antwoorden.

Maar het onderzoek bij mijzelf is gestart.
Daar begint het in ieder geval.
Bij jezelf.

Marga Kessenich

Pokémon Go

Pokémon Go

Er is een nieuwe rage gaande. Pokémon Go. Feitelijk niets anders dan in het verleden. Met het verzamelen van speldjes, sleutelhangers, voetbalplaatjes, knikkers, flippo’s of postzegels bijvoorbeeld. Behalve de knikkers heb je er niets aan, je kunt er niets mee. En daar gaat het dan ook niet om. Het gaat om de buit binnen halen. Het verzamelen op zich. Het opgaan in het spel.

Kijkduin. Pokémon vangen

Kijkduin. Pokémon vangen


En nu wordt er ineens laatdunkend over deze rage gedaan.
En waarom?
Omdat het virtueel is?!
Dit is de generatie die met en in deze virtuele wereld opgegroeid is. Toen ze nog op hun kamer het spel aan het spelen waren, was er niemand die het raar vond.
Behalve dat wangedrag ineens een andere schuldige had gevonden. Namelijk gamen!
Het is van alle tijden. Nieuwe dingen zijn duivels of raar.

Nu kun je met deze virtuele beestjes wel degelijk verder ook iets. Het spel verder spelen! Hoe meer je er verzameld, hoe sterker ze worden, en hoe meer je er mee kunt.
Er ontstaat, op een plek waar veel Pokémonnen te halen zijn, een sfeer als van een concert. Iedereen komt voor hetzelfde. Er is begrip. Er valt geen onvertogen woord. En ze helpen elkaar.
Het is nog leuk om mee te maken ook. Want als er ergens een bijzondere Pokémon wordt gesignaleerd gaat de hele groep ineens met een sneltreinvaart één kant uit. Iedereen weet dan dat er iets te halen valt en gaat er achteraan. Er is genoeg voor iedereen.

Ik hou er van. Voor één keer mocht ik even kijken hoe het was, om kind van deze tijd te zijn.
Ik vond het heerlijk!

Marga Kessenich

De uren kruipen de dag in

De uren kruipen de dag in

Na een slapeloze nacht kruipen de uren de dag in. Onbekende factoren verstoren mijn lichaam.
Onrust viert hoogtij zonder mijn instemming. Ik hoef niet zo mijn best te doen om de ruimte te vullen. Het mag best even leeg blijven.
Misschien kom ik dan eens tot rust. Mijn lijf en ziel hunkeren naar kalmte. Er was een tijd dat ik dat kon, heel goed zelfs.
Wat is er gebeurd?
Ja…
Dat weet ik wel. Een heleboel.
Zoals het leven altijd gaat. Pieken en dalen. Zo is het jaren druk, chaotisch zelfs. En nu, min of meer gedwongen, rustig.
IMG_20151113_145922004
De dag voelt als een zee, van golvende aan- en afwezigheid. Als in een trance, een halfslaap.
Het is vervelend én aangenaam. Geen energie maar wel eindelijk berusting. Opgaan in een boek. Ik heb het al jaren in huis. Maar kwam er niet aan toe om het te lezen. Het heeft op dit moment gewacht. Nu heb ik de wijsheid van dit verhaal nodig.

In deze transitie tijd. Altijd weer een moeilijke periode. Afscheid van het oude, voor het nieuw een kans van slagen heeft.
Een voorbereiding op wat er dan ook komen gaat.
Als een boom in de winter, wachtend op het voorjaar.

Marga Kessenich