Verlichte horizon

Verlichte horizon

Gedachten laten zich niet gemakkelijk vangen
Ze glippen in een kluwen en klitten samen

Woorden willen er niet uit voort komen
Dus blijven verse bladzijden leeg

Als ik kon tekenen, zou er een zon verschijnen
Een zon die de wolken verdampt

Een goudgele gloed zou de horizon verlichten
En vlammend de bloemen beschijnen

Felle kleuren worden weer zichtbaar
En mijn hart begint te glimmen

Marga Kessenich

Lieve sneeuwvlokjes

Lieve sneeuwvlokjes

Jullie toveren een lach op mijn gezicht
En brengen het kind in mij tevoorschijn

Jagende vlokjes
Zo speels en vrolijk

Als duizenden engeltjes
Dwarrelen jullie wat rond

Tot jullie samenkomen
Op gras, daken en bomen

En je overgeven
Aan kinderen die kirren van plezier

Marga Kessenich

Onbewoonbaar

Onbewoonbaar

Onbereikbare sterren
zijn niet te raken

Balancerend op het randje
van de aarde
Vallend in het grote niets
van een leeg heelal

Ieder ander hemellichaam
buiten bereik

Zij glinsteren
En lonken
In de donkere nacht
van de slapende planeet

Sterrenstelsels genoeg
Maar niet bewoonbaar

Dit is de plaats
waar leven is
Kostbaar
eindig leven

Marga Kessenich

Overvloedige zon

Overvloedige zon

Overvloedige zon
Straalt de kamer in
Stof en vuil
Worden gemarkeerd

Badend in het zweet
Druppelt het besef
Er is geen beginnen aan
Want het houdt niet op

In teveel licht
Zie je alles
Iedere smet
Elke oneffenheid

Lichtgeraakt
En overgevoelig
Is de perfectionist
Door dit besef verslagen

Marga Kessenich

Onwennig

Onwennig

Mijn energie lijkt terug te komen
Het is raar en onwennig

Foto: Nick de Ruijter

Ik vertrouw het nog niet
En durf nog geen hoop te koesteren
dat het nu, voor langere tijd, klaar is
Het gaat wel vaker op en neer

Het is niet zo dat ik nu de hele wereld aankan
Maar het voelt nu wel even zo

Want na een wandeling in de duinen
hoef ik geen week meer bij te komen
en daardoor blijft er ineens ruimte over
Dus ik kan weer iets gaan willen

En dat is lang geleden
In ieder geval al twee jaar

Nu is de vraag: waar is de sleutel tot mijn wensen?
Die heb ik ergens veilig opgeborgen
en voor betere tijden bewaard
Maar voor nu is hij onvindbaar

Het is raar en onwennig
Maar ik geniet, energie is heerlijk

Marga Kessenich

Machtsstrijd

Machtsstrijd

Moeilijk woorden vinden
voor wat er in een brein gebeurt
Zoveel veranderingen
door nieuwe inzichten

Foto: Nick de Ruijter

Het landschap hervormd
Angst wordt omgezet in begrip
Machteloosheid vloeit
naar een mat verdriet

Zodat verwerkt kan worden
En geaccepteerd
Wat niet te veranderen is
Nu nog niet…

Een gezonde geest
In een gebroken lichaam
Dat is waar mijn streven ligt
Ingewikkeld en pijnlijk

Iedere dag op zoek
Naar balans
Tussen de eisen van mijn lichaam
En de verlangens van mijn ziel

Marga Kessenich

Herfstige kastanje

Herfstige kastanje

Het park ligt er verlaten bij
Op deze herfstige maandag

Het resoneert met mijn geest
Een gevoel van samen alleen

Wolken razen voorbij
En laat de bomen ruisen

Mijn oog valt op de gekrulde bladeren
Van de, nu al, bruine kastanje

Toch geeft hij nog zijn noten
Hij leeft, ondanks barre omstandigheden

Ik voel een verwantschap
Er komt weer een nieuwe lente

Voor hem
En voor mij

Marga Kessenich

Wollige stilte

Wollige stilte

Er is een filter tussen mij en de wereld
Een wollige muur van stilte

Foto gemaakt door Nick de Ruijter

Van hoe het ‘moet’ zijn
En hoe de werkelijkheid is

Woorden ontbreken eenvoudig
Ik ben ze even kwijt

In reacties naar anderen
of enkel in mijzelf

Druk zoekend naar de uitgang
ga ik er aan voorbij

Ik staak het jagen
En vind weer

Berusting en aanvaarding
In wat niet veranderd kan worden

Marga Kessenich

Mijn brein en ik

Mijn brein en ik

Mijn brein en ik
We kunnen niet altijd door één nacht

Schijnbaar vruchteloos
Herhaalt hij, niet aflatend, dezelfde zinnen

Van een lied, opmerking, informatie
Of wat er ook maar opkomt

Moe geworden van zoveel nutteloosheid
Vraag ik: ‘Wat zoek je?’

Nog in de illusie dat ik
de regie heb over mijn denkvermogen

En natuurlijk in een poging
om deze stroom van redeneren te stoppen

‘Ik zoek oplossingen’
Antwoord mijn verstand

En ik begrijp hem wel
Maar die informatie is niet bij mij te vinden

En pas zodra hij mij begrijpt
En ik hem

laten wij elkaar een paar uurtjes met rust
Zodat er wat geslapen kan worden

Marga Kessenich

Woest briesende nachtmerries

Woest briesende nachtmerries

Woest briesend slaan nachtmerries op hol
In weer een slapeloze donkere nacht

Starend in het duister
zie ik geen hand voor ogen

Ik ontkende het donker
Maar nu grijpt het mij bij de strot

De angst kolkt in mijn brein
Fantomen lijken steeds echter

Ik roep mezelf tot de orde
Genoeg!!

Ik doe een klein lampje aan
Eén straaltje licht is genoeg

Om weer onderscheid te maken
te zien wat werkelijk is

Ik wieg het angstige wezen
En blijf er bij

Tot het weer vertrouwen krijgt
In het licht van een nieuwe morgen

Marga Kessenich